Misschien kun je het jezelf nog wel voorstellen dat er een tijd was zonder smartphones met camera. Misschien kun je het jezelf moeilijker voorstellen dat er een tijd was zonder spiegels. Geen mogelijkheid om jezelf te bekijken in de badkamer of via een selfie. Geen mogelijkheid om jezelf (kritisch) te beoordelen. De enige weerspiegeling van jezelf zag je in het rimpelige water óf in de ogen van je medemens. Of, als je genoeg te besteden had, in de interpretatie van een portretschilder. 

Het kan heel goed dat er in jouw leven kritische, harde blikken in de ogen van medemensen zijn geweest. Maar de kans is nog veel groter dat je die kritische, harde blik nog vaker bij jezelf aantreft. Een ander kijkt vaker met meer mildheid naar je, dan dat je dat zelf doet. Probeer in de volgende oefening via de blik van een ander naar jezelf te kijken.

Oefening: Vraag je partner of een goede vriend of vriendin of ze willen uitspreken of opschrijven wat ze in jou waarderen. Vraag ze of ze daar echt even in hun eentje voor willen gaan zitten, voor ze je een reactie geven. Als ze jou hun reactie geven, doe dat dan in levende lijve en kijk elkaar daarbij in de ogen. Vind je dat moeilijk? Dat is niet raar. Maar besef en/of spreek uit dat het een oefening is om te groeien in liefde, niet alleen voor de ander, maar ook voor jezelf. En daarmee voor de God die jou het leven gaf.